| |
Wij gaan ervan uit dat ieder mens
de wens en het vermogen heeft om bevredigend te functioneren
en gelukkig te zijn, als hij maar wist hoe!
Wij zien het als
de taak van de hulpverlening om mensen te helpen ontdekken
hoe zij dit kunnen realiseren. Daarbij zien wij hulpverlenen
als een integrale activiteit. Dit wil zeggen dat je er niet
alleen met je hoofd, maar ook met je hart bij betrokken moet
zijn. Wij vinden dan ook dat een hulpverlener geen afstandelijke
professional moet zijn, maar een betrokken persoon. Dat hij
persoonlijk moet kunnen en durven reageren. Om dit op een professionele
wijze te kunnen doen moet hij wel weten waar hij zelf staat
ten aanzien van zijn cliënten. Hier komt hij achter door
niet uitsluitend gericht te zijn op wat zijn cliënten
zeggen en doen, maar ook stil te staan bij wat er in hemzelf
omgaat, door te zeggen wat hij vindt van wat zijn cliënten
zeggen of doen.
|
|
Naast het taakgerichte aspect hechten
wij dus veel belang aan hoe de hulpverlener met zichzelf als
persoon omgaat. In hoe hij dit doet moet hij voortdurend een
voorbeeld zijn voor zijn cliënten. Menselijk gedrag leren
wij immers voornamelijk via voorbeeld en ervaring. Dit betekent
dat wij niet van onze cliënten iets kunnen verwachten
dat wij zelf niet (voor)doen.
Het unieke in de werkwijze van de Ervaringsgerichte Psychosociale Therapie ligt
in de combinatie van de zorg voor het welzijn van de cliënt (wat heeft de
cliënt nodig) met de zorg voor het welzijn van de hulpverlener zelf (wat
vind ik, denk ik en heb ik nodig) en dit alles in een open en rechtstreekse dialoog
met elkaar.
|
|
